จากเวิลด์เทรดสู่มาบุญครอง

May 18, 2011

(วันอาทิตย์ที่ 3 ตุลาคม สมัยที่ยังรุ่งเรืองอยู่ 5555)
RenRenGang  เรามีกิจกรรมร่วมกันอย่างหนึ่งคือทุกวันอาทิตย์เราจะมารวมตัวกันคุยเรื่องทั่วไป วิเคราะห์หนังสือ บอกข่าว  งานประชุมของพวกเราเริ่มตั้งแต่บ่ายสองโมง  ประมาณสี่โมงเย็นก็เลิกแล้ว  วันนี้ก็เช่นกัน  บังเอิญเราเกิดมีธุระที่บ้าน  เลยขอตัวกลับก่อนทิ้งให้ผู้อื่นนั่งคุยกันต่อไป  แต่ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร  เนื่องด้วยฝนตกหนักมาก  ถนนหน้าเวิลด์เทรดเลยกลายเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาไปหมดเลย   แล้วเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เนี่ยจะมีลานที่กว้างมากกว่าจะถึงตัวห้างเพื่อนๆ คงพอนึกออกนะ  ตัวเรานี้ด้วยความไม่เจียมตัว  เมื่อฝนพอจะซาลงบ้างเราก็อาจหาญเดินตากฝนเอาหนังสือพิมพ์ที่เราวิเคราะห์วันนี้แหละคลุมหัวไปหยุดยืนอยู่ใต้สะพานลอยเวิลด์เทรด  ยืนไป รอ รอ และรอ….

August The Presidet

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่ทราบได้  รถทั้งหลายทั้งรถประจำทางและรถยนต์ทุกคันต่างนิ่งสนิทไม่ขยับไปที่ใคทั้งสิ้น  เอาแล้วสิ  น้ำก็เริ่มท่วมมาจนที่ๆ เรายืนอยู่ดูราวเกาะร้าง (มีเรายืนอยู่คนเดียว)  ไม่นานนักก็มีเพื่อนร่วมทางอีกสองตัวเดิน เอ๊ย ไต่มาติดเกาะกับเราด้วย   ตัวอะไรน่ะเหรอ  ก็แมงสาปอะเด่ะ…กลัวง่ะ   ในที่สุดเราก็เลยตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในเวิลด์เทรดด้วยสภาพเปียกชุ่มฉ่ำคล้ายเพิ่งเล่นสงกรานต์มาใหม่ๆ  แหม๊  เจ้าพวกRenRenGang ที่เหลือนะ  พอเห็นเข้าหัวเราะกันใหญ่   ไม่รู้ดีใจอะไรนักหนาที่เห็นเราเปียกปอนเหมือนนางเองมิวสิคแบบนั้น  ตกลงเราก็เลยต้องรอจนเกือบทุ่มจึงพาพวกอีกสองตัวร่วมทางมาด้วย  กะจะไปกินข้าวกันที่มาบุญครองก่อนค่อยกลับบ้าน
เชื่อไหมล่ะว่า  พอเดินถึงถนนได้พวกเราร้องโอ้โหกันใหญ่เลย  ก็ยืนรออยู่ตั้งนานไม่มีเรือข้ามฟากมารับสักลำ  น้ำท่วมขนาดนี้จะให้เราว่ายน้ำไปมาบุญครองหรือไง  แต่นั่นแหละ  สุดท้ายเราก็ตัดสินใจลุยข้ามลำน้ำไปมาบุญครอง  เพราะขณะนี้มองไม่เห็นถนนแล้ว  เรือก็ไม่มี  เศร้าจังเลย
พูดแล้วจะหาว่าคุย  ตอนไปมาบุญครองนะยังกะหนังผจญภัย  ระหว่างทางต้องข้ามสะพานลอยสู่งสองแห่ง  แต่ยังไม่เท่ากับโดนคลื่นยักษ์  (รถเมล์นั่นแหละ แล่นทีคลื่นซัดเลย)  เราต้องใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามกำแพงหินที่พวกสร้างทางรถไฟฟ้าเอามาวางขวางไว้  เจ้าซาเปี้ยนตัวหนึ่งเสนอว่า  ขอกินแค่พิซซ่าที่สยามแล้วกัน  แต่ขอโทษ  นับตังค์กันแล้วไม่พอค่าอาหารฮ่ะ  เลยลงมติกินข้าวที่มาบุญครองเหมือนเดิม  พวกเราเลยขึ้นไปยืนดูบนสะพานลอย  หาพื้นที่บริเวณน้ำท่วมถึงน้อยสุด  แล้วก็พยายามลัดเลาะไปมาบุญครองจนได้  เชื่อไหมล่ะ  จากเวิลด์เทรดไปมาบุญครองนะ  ใช้เวลาตั้งเกือบ 45 นาที แถมพอไปถึงอาหารบนฟาสฟู๊ตก็เกือบเกลี้ยงแล้ว  เหลือแต่อาหารเจ  เอ้า  เจก็เจ  ดีกว่าอดเนอะ

เล่ามาตั้งนานอยากบอกว่าผลของความพยายามมันอยู่ตรงนี้แหละ  วันนั้นทานอาหารเจกับสองอย่างใส่ถ้วยข้าวสวยแยก  แต่เชื่อไหม  อร่อยอย่าบอกใครเลย  มันไม่ใช่อร่อยเพราะหิว  หรืออร่อยเพราะอร่อยหรอกนะ  แต่มันภูมิใจน่ะที่เราพยายามทำในสิ่งที่วางเป้าหมายให้สำเร็จได้ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน  อาหารวันนั้นมันเป็นรสชาดของความสำเร็จน่ะสิ  พวกเราสามคนกินกันคนละสองจานแล้วโซโล่กับซะไม่เหลือซากเลย
แล้วคุณล่ะ  เคยลิ้มรสของความพยายามและความสำเร็จหรือยัง  ลองดูสิไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ขนาดไหน  เชื่อเราเถอะ  รสชาดความสำเร็จที่ได้มาจากความพยายามของตัวเองน่ะ  อร่อยสุดซึ้งเลยจริงๆ นะ

ถ้าชอบก็บอกต่อเพื่อนๆ เลยจ้า:
Tags: , , , ,